Musztrą i wuefem wojny nie wygramy

                    Generał broni Waldemar Skrzypczak

Przy okazji opisywania i o(b)mawiania katastrofy smoleńskiej, pojawiły się informacje o braku dyscypliny w Siłach Powietrznych i że winien temu jest śp. gen. Andrzej Błasik. To chyba jedna z najbardziej awanturniczych teorii, jaką ostatnio słyszałem.
Nie trzeba być filozofem, by zgadnąć, że szuka się winnego tego, co narastało w Siłach Powietrznych przez wiele lat. Winny jest gen. Błasik, który nie stanie dziś w szranki z oszczercami. Przypomnę tylko głównodowodzącym, że fenomen gen. Błasika zawdzięczamy generałom Sił Powietrznych, którzy go promowali. Nagle ci Panowie stracili pamięć? To typowe dla klakierów.
Każdy żołnierz, który zaszedł wysoko w hierarchii wojskowej, zawdzięcza to w znacznej części swoim przełożonym. Ja również. I sam także starałem się promować najlepszych z najlepszych. Zatem teraz, kiedy sprawa smoleńskiej katastrofy jeszcze się nie zakończyła, nie oskarżajmy kolegów. Zostawmy to wymiarowi sprawiedliwości.
Natomiast zadajmy sobie pytanie, czy zaniedbana dyscyplina faktycznie winna jest tej katastrofie. Zauważyłem, że od około 2003 roku w Sztabie Generalnym WP modne stało się obwinianie dowódców Rodzajów Sił Zbrojnych o brak właściwego kierowania podwładnymi. Jako młody generał w SG WP byłem świadkiem nagonki na tych dowódców. Znam takich, którzy prześcigali się w pomysłach, ku utrapieniu armii, aby tylko przypodobać się politykom. Warto, aby któryś z historyków to zbadał - są dokumenty i świadkowie.
W efekcie dowódcy, zamiast zajmować się dowodzeniem, zajmowali się obroną własną. Tłumaczeniem się za szeregowego, który miał fantazje pobić np. policjanta. Od dowódcy szczebla strategicznego żądano wiedzy, dlaczego ten szeregowy to zrobił. I wyjaśnienia, dlaczego temu nie zapobiegł. Nieważne były wyniki ćwiczeń operacyjnych, tego, że NATO ocenia je dobrze. Ważne było przypięcie łatki za pijanego szeregowca. To się nadaje na dobrą książkę.
Przypomnę też, że na początku roku 2000 modna stała się w armii tzw. humanizacja w WP. My, młodzi dowódcy, nazywaliśmy to „kumanizacją”. Kazano nam bowiem traktować żołnierzy jak przyjaciół, ”kumać” się z nimi. Wmawiano, że trzeba zerwać w armii z postpeerelowskim brakiem szacunku dla żołnierza, brakiem demokratycznych zasad w dowodzeniu.
Klnę się na Boga, ja tego nie wymyśliłem. Starałem się zawsze szanować żołnierzy. Na poligonach byłem z nimi w jednym czołgu. Zimą spaliśmy na czołgu pod jednym brezentem, bo tak było cieplej. Jadałem z nimi w lesie pod drzewem. Staliśmy razem obok siebie dniami i nocami na strzelnicach i pasach taktycznych. W deszczu i słocie. Na mrozie i w słońcu. Znałem ich troski i bóle. I jakoś na wyżynach urzędniczych w armii nie mogę dostrzec tych, którzy dzielili podobny los.
Kto wówczas był u steru w MON? Nie tylko obecni doradcy ministra Obrony Narodowej. I teraz ci wszyscy panowie mówią - w kontekście katastrof lotniczych - że w armii nie ma dyscypliny. Może rozliczmy teraz ich za to, co zrobili i jak to wówczas „spieprzyli”?
Szczególnie w Wojskach Lądowych armia jest dziś mentalnie inna. To wojsko wojenne, po „przejściach”. I czas aby niektórzy sztabowcy przestali udawać, że musztra jest panaceum na choroby armii. Czas się ocknąć. Bo sprawdzeni bojowo żołnierze potrzebują autorytetów, niee trzeba ich pędzić jak… tylko po to, aby ich zająć czymkolwiek. Pamiętam, jako podchorąży, bezmyślne „tupanie w rytm” bębna w ramach tzw. musztry paradnej. To dopiero była „ogłupialnia”. Ale to był rok 1978.
Żołnierze-weterani każdego nieudacznika odrzucą. Co więcej, wśród ich przełożonych nie może być ludzi zlustrowanych jako donosiciele. A w armii, o zgrozo, okazuje się, że są tacy jeszcze.
Warto, aby elity wojskowe zaczęły rozumieć, że nie mają dziś żołnierza rodem z 1978 roku. I że musztra, śpiew i wuef nie są dla armii zbawieniem.

                                                                        Waldemar Skrzypczak