Skarga do ministra obrony

Skarga do ministra obrony.

Romuald Soszyński Wrocław 29.10.2010r.

ul. Koszarowa 56/6

51-149 Wrocław

Wysłana 2.11.2010.

Szanowny Pan Minister Bogdan Klich

MINISTERSTWO OBRONY NARODOWEJ

ul. Klonowa 1

00-909 WARSZAWA

Za pośrednictwem

Dyrektora

Wojskowego Biura Emerytalnego

ul. Mieszczańska 7

50-984 Wrocław

SKARGA

Dotyczy: odpowiedzi Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej pana pułkownika Sławomira Filipczaka Nr 3458/DSS, z dnia 10.10.2010r., otrzymanej listem zwykłym w dniu 18.10.2010r. w sprawie dotyczącej świadczenia.

Ponieważ w dniu 9.06.2010r. otrzymałem POSTANOWIENIE NR 93/DSS z dnia 1 czerwca 2010 r. Ministra Obrony Narodowej, (podpisane przez Pana Czesława Piątasa na wniesioną nie do niego skargę) i mimo, że odpowiedź ta jest w istocie rzeczy negatywna, bo kieruje moją sprawę do ponownego rozpatrzenia jej przez Dyrektora WBE, (dziwna znana z przeszłości zasada „załatwiania” skarg). Zgodnie z pouczeniem zawartym w odpowiedzi o art. 32 ust.2. wojskowej ustawy emerytalnej, który stanowi: „że decyzje ostateczne, od których nie zostało wniesione odwołanie do właściwego sądu, mogą być z urzędu przez wojskowy organ emerytalny zmienione” W związku z tym pouczeniem wycofałem swą skargę skierowaną do Sądu Okręgowego (wycofanie pozwu - załącznik Nr 1).

. Rozprawa nie odbyła się i zyskałem prawo zapewnione przez wspomniany art. 32. Zwróciłem się więc do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego we Wrocławiu Pana mgr Leszka Kozigrodzkiego z WEZWANIEM do naprawienia szkody w moim mieniu - emeryturze. (załącznik nr 2).

Odpowiedź Dyrektora WBE zawarta w piśmie z dnia 2010-07-30 jest odpowiedzią odmowną z całkowicie błędnym uzasadnieniem, bo sprawa obecna nie ma nic wspólnego z poprzednimi sprawami, za wyjątkiem tego, że pozwanym było Wojskowe Biuro Emerytalne we Wrocławiu. Taka odpowiedź świadczy o całkowitym lekceważeniu emeryta wojskowego. (załącznik Nr 3) Świadczy o tym stwierdzenie Dyrektora WBE, że: „Sądy oddaliły Pana odwołanie, a więc w tej sprawie mamy do czynienia z powagą rzeczy osądzonej”. Kuriozalne zdanie. Dyrektor sili się na odpowiedź, która prawdopodobnie przerasta jego możliwości interpretacyjne i jest od początku do końca zafałszowana. Czy to tak trudno zrozumieć, że sprawy nie było? Nie dotarło to do świadomości Pana Dyrektora? Powtarzam: z powodu wycofania mojego pozwu rozprawa się nie odbyła!! Ktoś pisząc o „powadze rzeczy osądzonej” powinien sam być poważny. Dalej pisze dyrektor WBE: „Wojskowe Biuro Emerytalne we Wrocławiu, jak każdy organ administracji państwowej, jest zobowiązane do poszanowania prawomocnych wyroków Sądów i jest ich treścią związany”. Bufonada? Czy kpiny? Jakich wyroków? Wydanych w sprawach, które nie miały nic wspólnego ze sprawą wycofaną? Może tylko taka sobie informacja? Informacja ogólna, bo nie powinna dotyczyć sprawy, która się nie odbyła! I uzasadnienie: „Wobec powyższego uwzględnienie Pana wniosku nie było możliwe. Tyle i tylko tyle „uzasadnień” Pana Dyrektora WBE we Wrocławiu.

Jak takie uzasadnienie odmowy naprawy szkody w moim mieniu wygląda w świetle pisma o numerze 3567, z dnia 16 grudnia 2009 r. tegoż Dyrektora podpisanego przez jego „pełnomocnika” w odpowiedzi na pytania Sądu Okręgowego we Wrocławiu z informacją następującej treści: „Uprzejmie informuję i wyjaśniam, że Wojskowe Biuro Emerytalne we Wrocławiu nie jest organem uprawnionym do:

1. obliczania podstawy emerytury powoda, a w szczególności ustalenia stosownej grupy uposażenia i wysokości dodatków.

2. ustalenia czy grupa uposażenia U-10 odpowiada grupie U -16B.

3. określenia, że powodowi przysługuje przeliczenie emerytury wg grupy U-16B. (…)”

W związku z lekceważącym potraktowaniem mego Wezwania do naprawy szkody w moim mieniu przez Dyrektora WBE we Wrocławiu, mataczenia zamiast udzielenia konkretnej odpowiedzi, choćby takiej jak wyżej przytoczona informacja dla Sądu Okręgowego, w dniu 10 sierpnia 2010 r. wniosłem Skargę – odwołanie od Decyzji Dyrektora WBE we Wrocławiu do Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych płk-a Sławomira Filipczaka.(zał. Nr 4 bez załączników wymienionych na str.3 pisma).

Początkowo Pan pułkownik Filipczak dokonał próby odwleczenia sprawy żądając w swoim piśmie z dnia 9 września 2010 r Nr 3027/DSS. Jasnego sprecyzowania żądań i uzupełnienia wyjaśniającego, czy pismo, które złożyłem jest skargą napisaną zgodnie z postanowieniami art.227 kodeksu postępowania administracyjnego, itd. (załącznik Nr 5). No i podał obligatoryjny termin 7 dni z rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. W związku z powyższym dnia 20 września 2010 r. przesłałem te wyjaśnienia (moim zdaniem całkowicie zbędne) za pośrednictwem Dyrektora WBE we Wrocławiu (zał. Nr 6). Stwierdzam, że takie żądanie Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych wyczerpuje znamiona Art.227 kodeksu postępowania cywilnego w całej rozciągłości, bo dotyczy także przewlekłości i biurokratycznego załatwiania spraw. Z tego powodu sprawa przeciągnęła się o kolejny miesiąc.

W dniu 18.października 2010 r., otrzymałem kolejne pismo od Dyrektora DSS MON z dnia 11 października 2010 r. Nr 3558/DSS - odpowiedź opartą na „uzasadnieniu” Dyrektora WBE we Wrocławiu (załącznik nr 7). Dyrektor Departamentu Spraw Socjalnych, podobnie jak Dyrektor WBE we Wrocławiu, swoją odpowiedzią naruszył kolejne artykuły kodeksu postępowania administracyjnego, a mianowicie Art.6, 7, 8 oraz 9. Odpowiedź została nadesłana ale nie na temat i nie w sprawie żądania naprawy szkody w moim mieniu. Jest zafałszowana pokrętnym tłumaczeniem, że Sądy nie widzą podstaw do zmiany sposobu waloryzacji, a przecież idzie nie o waloryzację a o błędne i niezgodne z prawem określenia podstawy wymiaru mojej emerytury. To właśnie jest powodem mojej skargi. Czy to tak trudno zrozumieć?

W tym miejscu rodzi się pytanie: Jaki poziom intelektualny reprezentują urzędnicy Ministerstwa Obrony Narodowej i jakie mają kwalifikacje by pełnić tak odpowiedzialne funkcje, skoro nie potrafią udzielić właściwej odpowiedzi na precyzyjne pytanie: Dlaczego nie przeliczono z urzędu zgodnie z myślą ustawodawcy przedstawioną w art. 53 ust.1? „Art. 53. 1. Osobom, którym w dniu wejścia w życie ustawy przysługują emerytury i renty na podstawie przepisów dotychczasowych, wysokość tych świadczeń ustala się na nowo z urzędu, według zasad określonych w ustawie (…)”

Dlaczego odpowiedzialni urzędnicy Ministerstwa Obrony Narodowej nie mogą zrozumieć, że tej sprawy nie dotyczy w żadnym wypadku zarówno Art. 159 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r., jak i wyrok TK K 4/99 z dnia 20 grudnia 1999 r.? A i Dyrektor WBE we Wrocławiu i Dyrektor DSS Ministerstwa Obrony Narodowej, uparcie powołują się i na ten 159 Artykuł i na wyrok, który sprawy nie dotyczy? O czym to świadczy? O kompetencjach tych Panów? Bo jak mam zrozumieć zawarte w piśmie pouczenie? Cytat: „Zasadniczy motyw Pana wystąpień opiera się na błędnej interpretacji przepisów ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz.66 z późn. zm.) dotyczących waloryzacji świadczeń oraz wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 1999 r. (sygn. akt K 4/99). W sprawach tych zapadły już liczne wyroki (…)” itd.

Kto tu ma pojęcie o interpretacji przepisów ?

W związku z powyższym składam skargę zarówno na decyzję administracyjną Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych Nr 3458/DSS z dnia 11 października 2010r.oraz Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego we Wrocławiu nr (bez numeru) z dnia 30.07.2010 r., którą wojskowy organ emerytalny odmawia wykonania obowiązków urzędowych wynikających z przepisów określonych w art. 53 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (załącznik do obwieszczenia Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 stycznia 2004 r., {Dz. U. 2004, nr 8, poz. 66}), określanej dalej jako wojskowa ustawa emerytalna), w związku ze zmianą od 01 lipca 2004 r. brzmienia treści punktu 8 ustępu 1 art. 3 wojskowej ustawy emerytalnej.

Wskazując na istotne dla sprawy zarzuty wnoszę o:

1) uchylenie w całości decyzji dyrektora WBE we Wrocławiu w związku z naruszeniem przez nią moich praw materialnych;

2) stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z przyczyn określonych

w przepisach art. 156 § 1 punkty 2, 3, 7 kpa;

3) uznanie przez Pana Ministra istnienia obowiązku Dyrektora WBE we Wrocławiu wynikającego z przepisów art. 53 i art. 3 ust. 1 punkt 8 wojskowej ustawy emerytalnej, ustalenia z urzędu na nowo od 01 lipca 2004 r. podstawy wymiaru moich świadczeń emerytalnych, poprzez zastąpienie zastosowanych stawek do wyliczenia aktualnej podstawy wymiaru mojej emerytury wojskowej nową stawką zaszeregowania do grupy uposażenia G16, która jest adekwatna do uposażenia zasadniczego należnego żołnierzowi zawodowemu zajmującemu w dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej brzmienie art. 3 ust. 1 punkt 8, tzn. 01 lipca 2004 r., stanowisko analogiczne do mojego z okresu czynnej służby wojskowej;

4) stwierdzenie moich uprawnień do podstawy wymiaru emerytury wojskowej od dnia 01 lipca 2004 r. obliczonej według stawki uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego zaszeregowanego do grupy uposażenia G-16

5) uznanie przez Ministerstwo Obrony Narodowej pełnych praw materialnych nabytych prawomocną decyzją administracyjną Wojskowego Biura Emerytalnego we Wrocławiu o przyznaniu emerytury wojskowej z tytułu wysługi lat z marca 1994r. nr EWU 7343/1, na podstawie takich przepisów, jak: art. 5, art. 6 ust. 1 i 2, art. 40 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U.1994, nr 10, poz. 36) w brzmieniu z 1994 r., jak również uznania aktualności innych zapisów zawartych w pierwszej decyzji administracyjnej z dnia 13 września 1991 r., której treść od chwili wydania nie uległa zmianie, i z którą jest związany organ administracji publicznej ją wydający, co reguluje art. 110 kpa;

6) uznania, zgodnie z przepisami art. 77 Konstytucji RP, art. 34 i 48a wojskowej

ustawy emerytalnej zadłużenia Wojskowego Biura Emerytalnego we Wrocławiu na moją rzecz kwoty, która pokrywałaby szkody wynikające z wypłacania zaniżonej od 01 lipca 2004 r. emerytury, co jest skutkiem niewykonania od 01 lipca 2004 r. przez WBE we Wrocławiu obowiązków wynikających z wojskowej ustawy emerytalnej opisanych w punkcie 3. oraz nienależytego wykonywania przez to Biuro po 01.01.1999 r. postanowień zawartych w treści piątego i dziesiątego punktu pouczenia decyzji administracyjnej nr EWU 7343/1 w sprawie uposażeniowej waloryzacji emerytury. Wskazana szkoda jest wyrazem wadliwego zastosowania przez WBE we Wrocławiu po 01.01.1999 r. cenowej waloryzacji emerytury wojskowej skarżącego wbrew przepisom art. 1 ust. 2, art. 180 i 195 ust. 6 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. 1998, nr 162, poz. 1118) oraz wadliwego stosowania art. 40 wojskowej ustawy emerytalnej w brzmieniu z 1992 r.

Przedstawione w decyzji, a właściwie w informacji Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych MON odrzucającej moją skargę na Dyrektora WBE we Wrocławiu, „koronne argumenty” uzasadniające odmowę wykonania mojego Wezwania z dnia 19 lipca 2010 r. nie zostały umocowane żadnymi przepisami prawa wynikającymi ze źródeł prawa, za jakie w Polsce uznaje się - zgodnie z art. 87 Konstytucji RP:

- Konstytucję,

- ustawy,

- rozporządzenia,

- ratyfikowane umowy międzynarodowe,

(przy czym przepisy Konstytucji z zasady stosuje się bezpośrednio; art. 8 ust. 2 Konstytucji RP).

Rodzi to przesłanki do unieważnienia decyzji administracyjnej Dyrektora WBE we Wrocławiu z dnia 30.07.2010 r. na podstawie art. 156 § 1 punkt 2 kpa, gdyż została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co rodzi jej nieważność z mocy art. 58 kc i art. 156 § 1 punkt 7 kpa, ponieważ niewykonanie wezwania stanowi obrazę przepisów prawa w tym Konstytucji, na podstawie których oparto żądania wymienione w wezwaniu. Powoływanie się na wyroki sądów w tej sprawie nie ma żadnego umocowania, gdyż sprawa nie odbyła się a nawet te wyroki, które zostały podjęte w innych sprawach z powodu niewłaściwego pełnomocnictwa procesowego, nie są ważne w świetle prawa i wyroków Sądu Najwyższego.

Szanowny Panie Ministrze. Podtrzymuję w całej rozciągłości swoje żądanie naprawienia szkody wyrządzonej w moim mieniu (emeryturze), przedstawionej w moim Wezwaniu do naprawy szkody i w pismach uzupełniających, zawartych w załącznikach do niniejszej skargi, spowodowanej celowo „błędnymi” decyzjami Dyrektora WBE we Wrocławiu, przy pełnej akceptacji takiej nieprawości przez Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych MON i liczę na zgodne z obowiązującym prawem potraktowanie mojej skargi przez Pana Ministra, zwłaszcza w sytuacji, gdy Dyrektor WBE we Wrocławiu w odpowiedzi na zapytanie Sądu Okręgowego we Wrocławiu odpowiedział że: WBE nie jest organem uprawnionym do:
- obliczenia podstawy emerytury powoda, a w szczególności ustalenia stosownej grupy uposażenia i wysokości dodatków.

- ustalenia, czy grupa uposażenia "U-10" odpowiada grupie "U-16B".
- określenia, że powodowi przysługuje przeliczenie emerytury wg grupy "U-16B" .

(Pismo WBE we Wrocławiu nr 3567 z dnia 16.12.2009r do sprawy: sygn. akt IX U 1461/09)

Jak wynika z powyższego takie uprawnienia ma tylko Minister Obrony Narodowej..

Z poważaniem – Romuald Soszyński - pułkownik w stanie spoczynku………………

Wyk. w 2 egz.: Nr 1 – Adresat

Nr 2 – a/a

Załączników 5 – tylko adresat: Nr 1 – Dokument procesowy – wycofanie skargi;

Nr 2 – Wezwanie do naprawy szkody;

Nr 3 – Odpowiedź Dyrektora WBE;

Nr 4 – Skarga do Dyrektora DSS MON;

Nr 5 – Kopia pisma Dyrektora DSS Nr 3027/DSS;

Nr 6 – Kopia wyjaśnień - odpowiedź na pismo

Dyrektora DSS MON;

Nr 7 – Kopia pisma Nr 3458/DSS