Szukanie sprawiedliwości przez emeryta wojskowego

List otwarty pułkownika Rudolfa Kondyckiego

Emeryt wojskowy

Rudolf Kondycki

Ul. Władysława Jagiełły 20/2

58-500 Jelenia  Góra

Szanowna Pani Elżbieta Radziszewska

Pełnomocnik Rządu

do Spraw Równego Traktowania

Warszawa

W n i o s e k

O podjęcie działań mających na celu przywrócenie prawa

Szanowna Pani Minister,

            Wnoszę o niezwłoczne podjęcie działań mających na celu położenie kresu  uporczywemu i porażającemu łamaniu wobec mnie i mojej rodziny art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 14 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.

        U z a s a d n i n i e

            Jestem emerytem wojskowym. Na pełną ( 100 procentową ) emeryturę przeszedłem
z dniem 1 września 1990 r. w stopniu majora Wojska Polskiego, ze stanowiska  wykładowcy w Wyższej Oficerskiej Szkole Radiotechnicznej w Jeleniej Górze po 36 latach wysługi emerytalnej. Moja emerytura od dnia 1 marca 2010 r. bez dodatku pielęgnacyjnego wynosi netto 2390,88 złotych. Stanowi to zaledwie około 50% kwoty emerytury netto majora WP, który przeszedł  na emeryturę z dniem 2 stycznia 2010 r. z identycznego stanowiska, ale już po 30 latach wysługi emerytalnej.

            Tak rażące obniżenie mojej emerytury w stosunku do żołnierza zawodowego WP
o takich samych cechach relewantnych, który przeszedł na emeryturę 20 lat później ode mnie, ja i moja rodzina odbieramy jako porażającą nas karę, którą nasze państwo wymierza nam bez sądu. W świetle powołanego na wstępie art. 32 Konstytucji RP, jest to rażąco nierówne traktowanie osób, których sytuacja jest identyczna. Zgodnie ze stanowiskiem przyjętym
w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego równość wobec prawa należy rozumieć tak, że wszystkie podmioty charakteryzujące się daną cechą istotną  w stopniu równym, maja być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań dyskryminujących, czy też faworyzujących. Jeżeli norma traktuje odmiennie adresatów, którzy charakteryzują się wspólną cechą istotną, to mamy do czynienia z odstępstwem od zasady równości. W moim przypadku odstępstwo to jest porażające i pogłębia się po każdej podwyżce uposażeń żołnierzy zawodowych pozostających w służbie. Za niedopuszczalną należy uznać sytuację, w której możliwe jest pobieranie przez emerytów wojskowych świadczenia w różnej wysokości, jeżeli zajmowali przed przejściem na emeryturę to samo stanowisko służbowe, posiadali taki sam stopień wojskowy, mieli takie same dodatki oraz identyczną wysługę lat.

Z tego wynika, iż emeryci wojskowi i pozostałych służb mundurowych powinni mieć prawo do świadczenia w takiej samej wysokości niezależnie od tego, jak długo pobierają emeryturę.

            Tym czasem mechanizm waloryzacji świadczeń przyjęty w 1999 r. w art. 6 wojskowej ustawy emerytalnej, prowadzi do równego traktowania emerytów, mimo braku wspólnej cechy kategorialnej, jak również do nieuzasadnionego zróżnicowania  wysokości emerytur wyłącznie ze względu  na czas przejścia na emeryturę lub rentę. To sprawiło, że najbardziej
w tym zakresie  dyskryminowani są  emeryci  najstarsi wiekiem i ich rodziny, którzy znaczną część swoich świadczeń muszą wydawać na leki i zabiegi medyczne. Szanowną Panią Minister będącą z zawodu lekarzem nie muszę o tym przekonywać.

            Prawdą jest, iż Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 20 grudnia 1999 r. Sygn.
 K 4/99 uznał iż zmiana zasad waloryzacji emerytur wojskowych i pozostałych służb mundurowych z płacowej na cenową jest zgodna z art. 2  Konstytucji RP, ale nie zwrócił uwagi na to, że zmiana ta jest rażąco sprzeczna z innymi przepisami ustawy zasadniczej, a już w szczególności z art. 32 tej ustawy, gdyż sprawia, iż rażąco nierówne traktowanie na tle wysokości emerytur, dotyka przede wszystkim rzeszy emerytów  najstarszych wiekiem.

            Wszystkie organa władzy zarówno ustawodawczej, jak wykonawczej i sądowniczej są o tym nieustannie przez   emerytów informowane, ale tym się nie przejmują. To dowodzi,
 iż w zakresie rażącego łamania art. 32 Konstytucji RP i art. 14 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, panuje w Polsce znieczulica, a nawet zmowa milczenia, która wynika
z fałszywego przeświadczenia, że mundurowi mają za wysokie emerytury, a prawda w tym zakresie jest zupełnie inna. Wie o tym dobrze Prezes Rady Ministrów Pan Donald Tusk, który dnia 27 września 2010 r. w  TVP 2, w programie  „Tomasz Lis na żywo”, mówiąc m.in.
o konieczności reformy emerytur mundurowych, podkreślił, że „reformy te nie mogą krzywdzić ludzi, gdyż oni na to nie zasłużyli”. Jednak nie wspomniał ani słowem o tym, że już obecnie są ludzie pokrzywdzeni dotychczasowym ciągłym majstrowaniem przy przepisach emerytalnych i oczekują naprawy wyrządzonych im szkód tym majstrowaniem.

Jeżeli w najbliższym czasie nic w tym zakresie się nie zmieni, to dyskryminowani emeryci służb mundurowych zasypią sądy pozwami o odszkodowania od Skarbu Państwa za rażąco nierówne ich  traktowanie i dyskryminowanie na tle majątkowym z powodu osiąganego wieku. To będzie w sądach powszechnych stosunkowo łatwe do udowodnienia.

            Dlatego też z tym rażącym dyskryminowaniem najstarszych emerytów służb mundurowych zwracamy się do Szanownej Pani Minister – zajmującej się w Rządzie RP sprawami równego traktowania.

Z wyrazami szacunku

Rudolf Kondycki