Waloryzacja emerytur wojskowych-pismo do RPORedakcja Pro Milito
Witam! Takiego posta dostałem od Gągalskiego (załącznik), a poniżej moja wypowiedź do autora tego listu. Pismo do RPO należy, mimo sporej objętości, dokładnie przeczytać. Ma sens i jest przekonywujące. Pozdrawiam – R.S
Witam! Szczegółowo przestudiowałem Pańskie wystąpienie do RPO. To, że emeryci wojskowi mają rację jest faktem bezspornym. Potwierdza to w całej rozciągłości Pański list do RPO. Niestety, meandry naszego prawa stwarzają warunki (pozornie) do nadużyć i te warunki są bezczelnie wykorzystywane przez instytucje państwowe, szczególnie w odniesieniu do olbrzymiej masy bezbronnych starych ludzi. Zamiast troski i opieki, oszukańcze praktyki stosowane nie tylko w interesie fiskalnym państwa, ale i w interesie urzędasów liczących na poklask swoich szefów. Władza nasza nacięła się i to nawet mocno, na opór emerytów wojskowych, którzy mimo poważnych braków we wspólnocie działania, dzięki uporowi i dążeniu do prawdy na legalnej drodze administracyjnej i sądowej kilku wiodących kolegów, zmusili ją do sporej aktywności i poważnego traktowania ludzi "odrzuconych". Ja myślę, że nasz upór w końcu przyniesie owoce, mimo pokrzykiwań przedwyborczych w sprawie emerytur służb mundurowych.
Jak wynika i z Pańskiego pisma, ich prawo do pokrzykiwania nie równa się prawu do podejmowania niekorzystnych dla obywateli zmian ustawowych. Pozdrawiam –R. Soszyński
PS. Jest tylko jedno ale. Czy ktoś na tym urzędzie zechce Pańskie pismo poczytać i zrozumieć jego sens. Ja proponuję jego opublikowanie na dostępnych forum, na blogach kolegów i w listach lub w Biuletynie do Pro Milito. Mucha koniowi większej krzywdy nie zrobi, ale przynajmniej zmusi do machania ogonem, a przed bardziej natrętną, koń w panice ucieka.
Warszawa 18.05.2011r
Tomasz Gumienny 29 Listopada 00-465Warszawa
Pani Profesor Irena LIPOWICZ RZECZNIK PRAW OBYWATELSKICH
00 – 090 WARSZAWA Al. Solidarności 77
Wniosek
Niniejszym, na podstawie art. 80, art. 188, art.191 ust. 1 pkt.1 i art. 208 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej Proszę Panią Rzecznik Praw Obywatelskich o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego wniosku o zbadanie zgodności art. 159 pkt.1 - Ustawy z dnia 17 grudnia 1998r o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych z: - z art. 2, art.7, art.9, art. 32 ust.1 i 2, art. 67 ust.1, art. 87 ust. 1, art. 89, art. 93 - Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 6 kwietnia 1997r. oraz - z § 1, § 2, § 4 Uchwały Nr 147 Rady Ministrów z dnia 5 listopada 1991 r. (M.P. z 1991 r. Nr 44, poz. 310) załącznik Zasady techniki prawodawczej § 2 ust.1-3, § 6, § 5 ust.1, § 7, §16 ust.1-2, § 28 ust..1 i ust.4, § 64 ust.4 Wskazane przepisy prawa zostały potwierdzone kolejnym aktem prawnym Rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. 908) - z art. 1, art. 2, art. 3, art. 6 - Ustawy z dnia 10grudnia 1993r o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin. - z art.1 art.4 pkt.1 i art.6 ust.3 Ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - z art. 12 -Europejskiej Karty Społecznej sporządzonej w Turynie dnia 18 października 1961r. Karta została Opublikowana dnia 29 stycznia 1999 r. (Dz. U. Nr 8 poz. 68) - z art. 28, art. 29, art.30 - Konwencji 102 Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczącej minimalnych norm zabezpieczenia społecznego, przyjętej w Genewie dnia 28 czerwca 1952 r. (Dz. U. z dnia 25 maja 2005 r.)
UZASADNIENIE
Na mocy Ustawy z dnia z dnia 8 sierpnia 1996 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące funkcjonowanie gospodarki i administracji publicznej, art. 18 ust. 1 „do czasu ustanowienia, na podstawie ustawy, o której mowa w art. 1 pkt. 1 (…) zachowują moc przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem art. 19” z powyższego wynika, iż Uchwała Nr 147 Rady Ministrów z dnia 5 listopada 1991 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej była w momencie procedowania nad ustawą o FUS obowiązującym prawem. Choć jest to akt prawny o podustawowej randze, zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego rozumieniem zasady demokratycznego państwa prawnego wyrażonym w art. 2 Konstytucji, wszystkie akty normatywne muszą odpowiadać pewnym wymogom technicznym, które są dorobkiem doktryny, a zostały jedynie wyrażone w wyżej wymienionej uchwale. Zgodnie z powyższym, wszystkie akty normatywne, bez względu na rangę, muszą odpowiadać wymogom ZTP. Uchybienia w tej materii, są przesłanką uznania danego aktu za niekonstytucyjny. Projekt ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych do czasu podpisania go przez Prezydenta RP nie jest obowiązującym prawem. Prawem w stosunku do projektu ustawy o FUS była Uchwała nr 147 RM, która umocowana była w art. 93 Konstytucji RP, a zgodnie z art. 7 Konstytucji „organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa” Uchwała nr 147 RM opublikowana w Monitorze Polskim była obowiązującym prawem a załącznik Zasady techniki prawodawczej stanowiły między innymi: § 2.1. Ustawa powinna dokładnie określać stosunki, jakie reguluje, oraz podmioty, do których się odnosi (zakres przedmiotowy i podmiotowy ustawy).
2. W ustawie nie należy umieszczać przepisów,
które normowałyby sprawy wykraczające poza wyznaczony przez nią zakres
przedmiotowy lub podmiotowy.
§ 5.1 W ustawie należy posługiwać się poprawnymi wyrażeniami językowymi (określeniami) w ich podstawowym i powszechnym przyjętym znaczeniu.
§ 6 W ustawach należy posługiwać się określeniami, które zostały użyte w ustawach podstawowych dla danej dziedziny spraw, w szczególności kodeksach.
§ 7 Do oznaczenia jednakowych pojęć należy używać jednakowych określeń, a różnych pojęć nie powinno oznaczać się tymi samymi określeniami
§16.1 W przepisach merytorycznych wydziela się przepisy, określające zakres przedmiotowy i podmiotowy stosunków regulowanych ustawą lub wyłączających spod jej regulacji
2. Przepisy ogólne wydziela się również wtedy, gdy zachodzi potrzeba zamieszczenia w nich innych niż wskazane w ust. 1 elementów wspólnych dla wielu przepisów merytorycznych, a w szczególności objaśnień do użytych w ustawie określeń lub skrótów
§ 28 1. W przepisie uchylającym należy wyczerpująco wymienić przepisy, które ustawa uchyla
4. Nie jest dopuszczalne poprzestanie na domyślnym uchyleniu przepisów lub przepisu przez samo odmienne uregulowanie danej sprawy w nowej ustawie lub w przepisie nowej ustawy
§ 62 pkt.4 Niedopuszczalna jest nowelizacja polegająca na tym, że dawny przepis zastępuje się nowym, nie wskazując w nim dokonywanej zmiany (nowelizacja dorozumiana)
Zarówno poprzedni ZTP jak i aktualny akt prawny jest wiążący dla rządowego prawodawcy, natomiast nie wiąże bezpośrednio ustawodawcy. Jednakże, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Trybunału Konstytucyjnego, ustawodawca, bez ważnych powodów, nie powinien od zasad tam zawartych odstępować, ponieważ w tym akcie prawnym zostały skodyfikowane powszechnie uznawane reguły postępowania legislacyjnego (orzeczenia z: 24 maja 1994 r., K 1/94, 24 października 1995 r., K 14/95, wyroki z: 3 grudnia 2002 r., P 13/02, 26 listopada 2003 r., SK 22/02 i 29 października 2003 r., K 53/02).
zasady techniki prawodawczej należy traktować jako „prakseologiczny kanon, który powinien być respektowany przez ustawodawcę demokratycznego państwa prawnego” (wyrok z 21 marca 2001 r., K 24/00). Nie we wszystkich przypadkach sprzeniewierzenie się im należy kwalifikować jako naruszenie Konstytucji, ale kiedy jest ono oczywiste, drastyczne i wywołuje głębokie negatywne konsekwencje, taka ocena jest nie tylko dopuszczalna, ale wręcz konieczna (wyrok z 16 grudnia 2009 r., Kp 5/08).
1. Reforma ubezpieczeń społecznych przeprowadzona w 1998r pod rządami AWS obejmowała dwie istotne ustawy tj. Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych oraz Ustawa z dnia 17 grudnia 1998r o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Wskazane dwie ustawy przedmiotowo i podmiotowo nie dotyczyły żołnierzy w stanie spoczynku oraz żołnierzy rezerwy będących na zaopatrzeniu emerytalnym „domniemanie ustanowione przez prawo (domniemania prawne) wynikające z § 2 ust.1-3 ZTP Ale wynika to również z uzasadnienia Uchwały Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 1999 r. III ZP 6/99 Wskazane dwie ustawy nie dotyczyły również a wręcz zostali spod tych jurysdykcji wyłączeni żołnierze zawodowi pełniący służbę wojskową przed wejściem w życie wskazanych ustaw w art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych „Obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają osoby wymienione w ust. 1 pkt 13-18, które podjęły służbę po dniu wejścia w życie ustawy”. oraz w art. 1 ust.2 ustawy FUS poprzez następujący zwrot „którzy w dniu wejścia w życie ustawy pozostawali w służbie oraz dla członków ich rodzin, określają przepisy o zaopatrzeniu emerytalnym tych osób” a wynika to z ZTP § 2 ust.1-3 i § 16 ust.1 ostatnia część zdania „lub wyłączających spod jej regulacji”
Skoro zakres przedmiotowy i podmiotowy ustawy FUS nie dotyczył wskazanych osób to ustawa FUS zgodnie ze Zasadami techniki prawodawczej § 2 ust.1-3 nie mogła poprzez art. 159 pkt.1 dokonać zmian w sposobie waloryzacji emerytur w art. 6 wue. Zgodnie z tymi zasadami „Ustawa nie może zmieniać lub uchylać przepisów normujących sprawy, które nie należą do jej zakresu przedmiotowego lub podmiotowego albo się z nim nie wiążą”. Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r., jak wynika z jej tytułu, reguluje emerytury i renty z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Czyli regulowały zakres przedmiotowy i podmiotowy z zakresu emerytur ubezpieczenia społecznego – a nie zaopatrzeniowego żołnierzy. Potwierdza ten fakt uzasadnienie do Uchwały Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 1999 r. III ZP 6/99. Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r., jak wynika z jej tytułu, reguluje emerytury i renty z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Sędziowskie uposażenia rodzinne nie należą ani do przedmiotowego ani do podmiotowego zakresu jej regulacji.
Wyrok TK z 24.03.2002: […] generalny zakaz „obudowywania” projektów ustaw w trakcie postępowania ustawodawczego rozwiązaniami niezwiązanymi z materią, której ustawa dotyczy” (K 37/03, OTK-A 2004 nr 3 poz. 21). Przykładem niewłaściwego postępowania jest nowelizacja ustawy o adwokaturze, do której wprowadzono przepis dotyczący świadczenia pomocy prawnej przez osoby nie posiadające statusu adwokata (aplikanta adwokackiego) – wyrok TK z 19.04.2006 (K 6/06, OTK-A 2006 nr 4 poz. 45).
2. W art.2 Konstytucji czytamy „Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym” (…) skoro jest państwem prawnym to stanowione prawo winno być urzeczywistnieniem takiego państwa prawnego. W dniu 10 grudnia 1993r. Sejm uchwalił nową ustawę o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, zgodnie z regułami państwa prawnego w dziale I, przepisy ogólne, ustawa dokładnie określa stosunki, jakie reguluje, oraz podmioty, do których się odnosi i tak: w art. 1 ustawy czytamy żołnierzom zwolnionym z zawodowej służby wojskowej przysługuje z budżetu państwa, na zasadach określonych w ustawie, zaopatrzenie emerytalne (…) nie z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych! w art. 3 ustawodawca precyzyjne wskazał a tym samym wyjaśnił wszystkim wszem i wobec co określają poszczególne pojęcia użyte w ustawie i tak w ust. 1 pkt.2 emeryt – emeryta wojskowego - zgodnie z definicją tego słowa jestem emerytem tak jak tysiące Obywateli RP, którzy służyli w Ludowym Wojsku Polskim czy Wojsku Polskim - to nie ma znaczenia, Polska była i jest jedna. Nikt z oponentów, którzy publicznie wypowiadają się krytycznie i bez opamiętania o żołnierzach zawodowych oraz o czasach PRL nie złożył do tej pory dobrowolnie swoich dyplomów ukończenia szkół w PRL ale również szkół zagranicznych w ramach wymiany itp. od profesorów do inżynierów włącznie, ale i pozostali kształcili się w Polsce również za pieniądze wszystkich Obywateli. Znaczenie słów w języku polskim było i jest takie same emeryt wojskowy to emeryt, emerytura wojskowa to emerytura zaopatrzenie emerytalne to zaopatrzenie emerytalne a nie fundusz ubezpieczeń społecznych. Zgodnie z obowiązującym prawem wynikającym z art.93 Konstytucji, ZTP w § 5 pkt.1 wskazano, iż w nowo powstającej ustawie należy posługiwać się poprawnymi wyrażeniami językowymi (określeniami) w ich podstawowym i powszechnym przyjętym znaczeniu. w § 6 wskazano, iż w nowo powstającej ustawie należy posługiwać się określeniami, które zostały użyte w ustawach podstawowych dla danej dziedziny spraw, w szczególności kodeksach. w § 28 pkt.4. wskazano, iż w nowo powstającej ustawie nie jest dopuszczalne poprzestanie na domyślnym uchyleniu przepisów lub przepisu przez samo odmienne uregulowanie danej sprawy w nowej ustawie lub w przepisie nowej ustawy.
Ze wskazanych przepisów prawa wynika, iż w nowo powstałej ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i tylko w tej ustawie powstało nowe pojęcie prawne ubezpieczony to – „lub zaopatrzenie emerytalne” zgodnie z przepisami prawa § 5 pkt.1, § 6, § 28 pkt.4 Uchwały nr 147 RM praktyka niedopuszczalna w demokratycznym państwie prawnym, a tym samym podważa zaufanie obywatela do państwa oraz do stanowionego prawa. Poszerzenie katalogu pojęcia, znaczenia słowa ubezpieczony o zwrot - „lub zaopatrzenie emerytalne” nie ma swojego potwierdzenia w powszechnie przyjętym znaczeniu słowa ubezpieczony, oraz jest sprzeczny z dookreśleniem znaczenia tego słowa w art. 4 pkt.1 ustawy z dnia 13 października 1998r o systemie ubezpieczeń społecznych. „ubezpieczeni - osoby fizyczne podlegające chociaż jednemu z ubezpieczeń społecznych, o których mowa w art. 1”
Jako żołnierze zawodowi nie byliśmy objęci powszechnym obowiązkiem ubezpieczeniowym, byliśmy poza zainteresowaniem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych co potwierdza uzasadnienie. Uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 1999 r. III ZP 6/99
Zmian z zaopatrzenia na ubezpieczenie nie dokonano w ustawie podstawowej jaką jest ustawa z 10 grudnia 1993r.o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin art. 1 tej ustawy, jak również nie zmieniono nazwy ustawy (np. na ubezpieczenie żołnierzy zawodowych i ich rodzin), a to może prowadzić tylko do jednego wniosku o złej woli, o złej intencji oraz o pisaniu ustawy na tak zwanym kolanie. Można wskazać jeszcze jeden powód i jest to najbardziej prawdopodobny, iż dokonano linczu politycznego, pozaprawnej dekomunizacji fakt ten potwierdza odmowa sądu okręgowego orzekającego w pierwszej instancji w mojej sprawie wystąpienia do Prezesa Rady Ministrów o uwierzytelnioną kopie projektu ustawy FUS przyjętej przez Radę Ministrów oraz o ustalenie danych osobowych szefa Rady Legislacyjnej Rządu z okresu procedowania nad ustawą FUS i wezwaniu na świadka. Istnieje uzasadnione podejrzenie, iż to Rząd Rzeczypospolitej Polskiej pod przewodnictwem Pana Jerzego Buzka przyjął projekt ustawy niezgodny z art. 93 Konstytucji RP oraz § 1, § 2, § 4 Uchwały nr 147 Rady Ministrów Zasady Techniki Prawodawczej, a to byłoby naruszeniem art. 2, art. 7, art. 32 Konstytucji RP oraz sprzeniewierzenie się złożonej przysiędze określonej w art. 151 Konstytucji. Za naruszenie Konstytucji lub ustaw członkowie Rady Ministrów zgodnie z art. 156 ponoszą odpowiedzialność przed Trybunałem Stanu.
3. W trakcie prac nad projektem ustawy FUS w 1998r przez Rząd RP, Sejm oraz Senat. Polska była po ratyfikacji Europejskiej Karty Społecznej sporządzonej w Turynie dnia 18 października 1961 r. Zgodnie z artykułem 35 ustęp 3 wymieniona Karta weszła w życie w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 25 lipca 1997 r. (Oświadczenie Rządowe z dnia 30 listopada 1998 r. w sprawie ratyfikacji przez Rzeczpospolitą Polską Europejskiej Karty Społecznej, sporządzonej w Turynie dnia 18 października 1961 r. Dz. U. Nr 8 poz. 68 z dnia 29 stycznia 1999 r.) Treść oświadczenia zawartego w Karcie: Po zaznajomieniu się z powyższą Kartą wraz z Protokołem w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej oświadczam, że: - zostały one uznane za słuszne zarówno w całości, jak i każde z postanowień w nich zawartych, - są przyjęte, ratyfikowane i potwierdzone, - będą niezmiennie zachowywane. Jednocześnie, zgodnie z artykułem 20 Karty, oświadczam, że Rzeczpospolita Polska uważa się za związaną postanowieniami Karty w następującym zakresie: (art.1 – art.11 - we wskazanych ustępach) artykuł 12. Prawo do zabezpieczenia społecznego (ustępy 1-4, wszystkie) (art13 – art.19 we wskazanych ustępach) Na dowód czego wydany został akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej Polskiej. Dano w Warszawie dnia 10 czerwca 1997 r.
Pomimo, iż akt prawny winien być opublikowany niezwłocznie Rząd RP pod przewodnictwem Pana Jerzego Buzka potrzebował na to 18 miesięcy. Osiemnaście miesięcy Rząd Polski ukrywał przed Obywatelami istotną umowę międzynarodową. Z art. 12 ust.2 Europejskiej Karty Społecznej wynika, iż Polska zobowiązała się do: „utrzymywać system zabezpieczenia społecznego na zadowalającym poziomie, równym co najmniej poziomowi niezbędnemu dla ratyfikowania Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy (nr 102) dotyczącej minimalnych norm zabezpieczenia społecznego”;
Opublikowanie wskazanej Karty pomimo jej obowiązywania, po uchwaleniu ustaw: Ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych oraz Ustawy z dnia 17 grudnia 1998r o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. miało tylko jeden cel sporządzenie i uchwalenie ustaw niezgodnych z Konstytucją RP. Podobne ukrycie przepisów prawa przez władze krajowe miało miejsce w 2003 r. w trakcie pozornych zmian w ustawie zaopatrzeniowej a dotyczy Konwencji MOP nr 102 została ratyfikowana 21 sierpnia 2003r
Rzeczpospolita Polska ratyfikując Konwencje MOP nr 102 oświadczyła:
„Po zaznajomieniu się z powyższą konwencją, w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej oświadczam, że: - została ona uznana za słuszną zarówno w całości, jak i każde z postanowień w niej zawartych, - jest przyjęta, ratyfikowana i potwierdzona, - będzie niezmiennie zachowywana. Jednocześnie, zgodnie z artykułem 2 litera (a) powyższej konwencji, oświadczam, że Rzeczpospolita Polska przyjmuje zobowiązania w odniesieniu do części II, V, VII, VIII i X konwencji. Na dowód czego wydany został akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej Polskiej. Dano w Warszawie dnia 21 sierpnia 2003 r.”
Konstytucja RP w Art. 9 stanowi „Rzeczpospolita Polska przestrzega wiążącego ją prawa międzynarodowego”. Z powyższego wynika, iż mamy do czynienia z urzędniczą zmową przeciwko Obywatelom Rzeczpospolitej Polskiej, a to podważa zaufanie Obywatela do Państwa do urzędników, oraz do stanowionego prawa przez tych urzędników. Artykuł 21 Karty Społecznej nakłada przedstawianie sprawozdań (treść poniżej) jakie sprawozdanie dotyczące art. 12 ust.2 Karty - Rzeczpospolita przekazuje Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy? „Sprawozdania dotyczące przyjętych postanowień Umawiające się Strony będą przedstawiały Sekretarzowi Generalnemu Rady Europy, w odstępach dwuletnich, sprawozdania w formie określonej przez Komitet Ministrów, dotyczące stosowania tych postanowień części II Karty, które przyjęły”.
W piśmie do Pana Zdzisław Gągalski z dnia 14.03.2011 RPO-611438-III/2009/LN Pan Lesław Nowacki z upoważnienia Rzecznika powołał się na opinie prawną sporządzoną przez Panią Profesor Teresę Bińczycką Majewską. W tym piśmie czytamy „sporządzona na zlecenie Rzecznika przez Panią Profesor Teresę Bińczycką-Majewską opinia prawna dotyczy konstytucyjności zmiany zasad waloryzacji emerytur i rent wypłacanych z systemu zaopatrzeniowego żołnierzy i innych funkcjonariuszy służb mundurowych. Pragnę także, zauważyć, że opinia w swej treści zawiera również odniesienie się do kwestii zmiany art. 6 ustawy z dnia l0 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. u. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.). Podzielając zaprezentowane w powyższej opinii prawnej stanowisko Rzecznik nie może zatem skorzystać z uprawnień, określonych ustawą z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich (Dz. u. z 2001r r. Nr 14, poz. 147 ze zm.), zmierzających do zakwestionowania konstytucyjności zmiany zasad waloryzacji świadczeń emerytalno-rentowych w postępowaniu przed Sądem Najwyższym lub Trybunałem Konstytucyjnym. Ubocznie należy zauważyć, że Trybunał Konstytucyjny jest konstytucyjnym organem powołanym do kontroli konstytucyjności ustaw i innych przepisów prawa”
Dla ogólnego porównania i wyrobienia sobie własnej oceny co do opinii prawnej Pani Profesor Binczyckiej Majewskiej pozwolę sobie przedstawić charakterystykę książki Isbn 83-7444-132-1, rok wydania 2004, wydanie 1 - treść pozyskana z internetu
Książka wydawnictwa Zakamycze Kantor Wydawniczy autorstwa Teresa Bińczycka-Majewska. Księgarnia Prawnicza Książka zawiera charakterystykę trójfilarowej koncepcji zabezpieczenia starości obowiązującej od 1 stycznia 1999 roku. W nowym prawie emerytalnym kluczowe miejsce zajmuje idea indywidualnej zapobiegliwości ubezpieczonego oraz dążenie do zachowania w stopniu dotychczas niespotykanym zależności między indywidualnym wkładem ubezpieczonego w tworzeniu funduszu emerytalnego a wymiarem późniejszej emerytury. Problemy dotyczące konstrukcji prawa emerytalnego poddane zostały wszechstronnej analizie dogmatyczno-prawnej z uwzględnieniem kontekstu ekonomicznego i społecznego. Funkcjonujące już od pięciu lat struktury organizacyjno prawne, takie jak otwarte fundusze emerytalne (OFE), powszechne towarzystwa emerytalne (PTE), a także nowe unormowania dotyczące pracowniczych programów emerytalnych oraz indywidualnych kont emerytalnych wymagają określenia ich charakteru prawnego i miejsca w systemie zabezpieczenia społecznego. Istotne jest wreszcie określenie roli państwa w organizacji i funkcjonowaniu prawa emerytalnego w kontekście obywatelskiego prawa do zabezpieczenia społecznego sformułowanego w art. 67 Konstytucji RP. Kwestie te, podjęte w niniejszym opracowaniu, stanowią ważny wkład w dyskusję nad kształtem nowego prawa emerytalnego. Książka jest adresowana do szerokiego kręgu odbiorców zajmujących się profesjonalnie problematyką prawa ubezpieczeń społecznych i gospodarczych, sędziów, radców prawnych i adwokatów, a także studentów wydziałów prawa i administracji, uczestników seminariów magisterskich oraz słuchaczy studiów podyplomowych. Autorzy artykułów zajmują się z powodzeniem problematyką prawa ubezpieczeń społecznych zarówno w ramach akademickiej działalności dydaktycznej i naukowej, jak i działalności praktycznej (m.in. orzecznictwo sądowe i doradztwo).
W związku z tym jaką wiarygodność może mieć opinia prawna sporządzona przez Profesora z szacunkiem do bardzo wielu uznanych Profesorów jeśli w swojej opinii o konstytucyjności zmiany zasad waloryzacji emerytur mundurowych wydający opinie (nie znam tej opinii) ale podważa:
„Trybunał Konstytucyjny - mimo wszystkich trudności, jakie tutaj powstają -stanął na stanowisku objęcia ochroną ekspektatyw maksymalnie ukształtowanych, tj. takich, które spełniają wszystkie zasadniczo przesłanki ustawowe nabycia praw pod rządami danej ustawy bez względu na stosunek do nich późniejszej ustawy. Dalej idąca ochrona ekspektatyw, tj. w całym zakresie faktycznie ukształtowanych pozycji socjalnych, zależnych od czasu opłacania składki, nie harmonizowałaby dostatecznie z obecnym charakterem systemu ubezpieczeniowego w Polsce i wymagałaby ratyfikacji przez Polskę konwencji MOP nr 102.” Polska ratyfikując Kartę Społeczną w 1997r zobowiązała się do „utrzymywać system zabezpieczenia społecznego na zadowalającym poziomie, równym co najmniej poziomowi niezbędnemu dla ratyfikowania Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy (nr 102) dotyczącej minimalnych norm zabezpieczenia społecznego”
Ponadto koncepcji zabezpieczenia starości obowiązującej od 1 stycznia 1999 r. jest trójfilarowa - otwarte fundusze emerytalne (OFE), powszechne towarzystwa emerytalne (PTE) i indywidualne konta emerytalne w ZUS. W związku z tym jak niekorzystna zmiana waloryzacji emerytur z „jednego filaru” może być konstytucyjna do przyszłych emerytur z trzech filarów .
Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym (art. 2 Kons- Zasada ochrony praw słusznie nabytych zakazuje stosowania norm prawnych do zdarzeń przeszłych, z którymi prawo nie wiązało skutków przewidzianych teraz. Niewątpliwie prawo przed 1 stycznia 1999 r. nie wiązało mojego prawa do waloryzacji do norm określonych w Funduszu ubezpieczeń społecznych, Z nowej ustawy FUS z art. 1 ust.1 i 2 niewątpliwie wynika, iż podmiotowo i przedmiotowo ustawa FUS nie wiążę się z ustawą z dnia 10 grudnia 1993r o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych , a to na podstawie ZTP § 2 ust.1-3 (obecnie ZTP § 3 ust.1-3) wykluczało dokonanie zmian w art. 6 wue poprzez art. 159 pkt.1 ustawy FUS.
|
|